Interview met Ben van Galen
door Hans Tromp
Werk, wonen en hobby’s
Ben woont in de voormalige Huishoudschool op de Laan van Meerdervoort, werkte als docent Verpleegkunde bij de HBO-V en verzamelt schrijfmachines.
Ben begon in 1997 als docent Verpleegkunde bij de HBO-V en deed dat tot 2018 (21 jaar). Hij is eigenlijk toevallig daar terecht gekomen, want eerst werkte hij als docent bij de Inservice opleiding bij Parnassia, waar hij ook 10 jaar psychiatrisch verpleegkundige was. In die tijd overleed zijn echtgenote en bleef hij met twee kleine kinderen over. Hij besloot te stoppen met het werken bij Parnassia, dat werd te zwaar.
Via via hoorde hij dat de HBO-V behoefte had aan deskundigheid op het terrein van psychiatrisch verpleegkunde. Zijn belangrijkste aandachtgebied was wel de psychiatrie. “Voor het zetten van een infuus moesten ze niet bij hem zijn, want dan vallen er dooien”, maar wel voor alles wat in het domein van de GGZ lag. “Daar was in de opleiding toen eigenlijk weinig aandacht voor en daar heb ik veel aan kunnen bijdragen. Ik zie nu nog op LinkedIn oud studenten die in de geestelijke gezondheidszorg goed terecht zijn gekomen. Ook in managementposities. Dus daar ben ik wel trots op. Met name de verhalen die ik terug hoor van studenten die aangaven dat mijn bijdrage aan het vak hen wel gemotiveerd had om die keuze voor de geestelijk gezondheidszorg te maken.”
Je woont hier in een bijzonder gebouw de ‘Huishoudschool Laan van Meerdervoort’ (zie foto gevel steen) en dat je daar als student in een van de kamers zat te roken. Wat deed je daar?
Nou, dat was toen geen huishoudschool meer, maar de Haagse Sociale Academie en ik studeerde Inrichtingswerk als vervolg op de opleiding verpleegkunde B, die ik op Rozenburg (instelling voor … red) heb gedaan. Het was hier echt een sociale Academie uit die tijd. In de hal stond de stencilmachine en aan de muren hingen allemaal maatschappijkritische affiches. Overal discussiëren en roken natuurlijk. De huishoudschool is naar de Morsestraat gegaan en daaruit ontstonden de opleidingen Facility Management en Voeding en Diëtetiek. Toen we hoorden dat dit pand verbouwd zou worden tot appartementen hebben wij gelijk gereageerd. Ik vertelde dat ik hier op de opleiding had gezeten. De makelaar vond dat zo leuk dat wij wel een beetje meer kans kregen om juist dít appartement te kiezen.
Even terug naar het werk bij De Haagse Hogeschool.
Het leukste en mooiste vond ik wel de dynamiek van die Haagse Hogeschool. Dat heb ik echt gekoesterd. Werken met al die jonge geïnteresseerde mensen, die ook nog in de leeftijd van mijn kinderen waren, dat vond ik fantastisch. Later ben ik ook supervisor geworden en dat gaf me de mogelijkheid wat dieper op de beleving van de studenten in te gaan. Dat raakte aan mijn voorkeur voor de geestelijke kant van de zaak. Ik ben niet de verpleegkundige met een spuit in mijn hand, maar juist geïnteresseerd in de mensen, hoe ze zich ontwikkelen als mens en in hun vak. Dat past ook het beste bij mij. Ik heb samen met Huub Sibbing aan de wieg gestaan van de ontwikkeling van het afstudeerportfolio. Dat is echt gericht op de vakmatige, maar zeker ook de persoonlijke ontwikkeling van de student tot verpleegkundige. Dat vind ik een heel goede zaak.
Wat is er naar jouw indruk sterk veranderd binnen De Haagse Hogeschool sinds jij weg bent?
Toen ik afscheid nam begon net die Corona periode en ging ineens alles online. Daarmee verviel veel van de dynamiek en het contact met studenten en dat was wel een belangrijke verandering. Eigenlijk was ik wel blij dat ik weg was, want achter mijn computer met studenten bezig zijn zou ik echt niet zien zitten. Ik ben gelukkig gestopt met werken toen het nog heel leuk was en kijk daar ook met plezier op terug.
Wat doe je nu zoal?
De hobby! Ik verzamel schrijfmachines en allerlei dingen die daar mee te maken hebben. Dat heb ik nu weer echt opgepakt. Het begon eigenlijk op de middelbare school. Ik wilde een typemachine hebben om roze te verven. Dat was in de Pop Art tijd. Maar het bleek wel een goede machine te zijn en een week later vond ik er nog een op een markt. Toen had ik er twee en dus een verzameling. Ik had een groot huis en zei tegen iedereen: ik verzamel schrijfmachines. En zo kwamen er om de haverklap allerlei typemachines binnen. Dat werd uiteindelijk teveel en ben ik me later gaan specialiseren in de meer antieke, mooie en waardevolle machines. Vervolgens leerde ik iemand kennen die ook verzamelaar bleek te zijn en dat is nu een goede vriend geworden waarmee ik wekelijk ouwehoer over schrijfmachines. Heel inspirerend. Het gaat niet alleen om die machines, maar ook het verhaal er omheen, de geschiedenis, de technische, maar ook de maatschappelijke ontwikkelingen. Zo heeft de schrijfmachine bijgedragen aan de positie van de vrouwen, die daarmee een zelfstandig beroep konden verwerven. Daarnaast geeft het een mooi beeld van de technische revolutie. Ik haal ze uit elkaar en zet ze dan weer in elkaar. Dat kan ik niet met elektronische dingen. Ik kan daar erg van genieten.
Daarnaast heb ik ook een druk gezinsleven. Ik heb vijf kinderen en acht kleinkinderen en daar zijn we druk mee. We gaan veel naar de bioskoop en musea: zoals morgen naar het Rijks en gisteren naar het fotomuseum Eva Besnyo. Heel inspirerend. Vorig jaar een roadtrip door Frankrijk en Spanje. En in het voorjaar naar Vietnam. Maar… ik kan ook twee dagen in die luie stoel daar zitten lezen.
Wat wil je later worden?
Vroeger wilde ik altijd journalist worden. Maar dat hoeft nu niet meer.
Mooiste boek of film?
We zijn twee dagen geleden naar Flora geweest (een tijdelijke plek voor een restaurant en bioskoop in een oud PTT gebouw in Den Haag ( red). Daar hebben we de documentaire NAZA gezien. Heel indrukwekkend! Daar waren we wel stil van. Ik ben ook een muziek verzamelaar, ik heb veel lp’s maar nog veel meer singles voor in mijn jukebox.
Wil je verder nog iets kwijt?
Ik heb een tijdlang voor de Haagse Soepbus gewerkt. Ik heb een groot rijbewijs en reed op die bus. Dat vond ik maatschappelijk wel relevant. Het is elke avond een grote happening op de Koekamp met veel gebruikers en daaromheen maatschappelijke organisaties. Het is goed dat het er is, noodzakelijk, maar eigenlijk zou dat niet zo hoeven te bestaan.
Xnet zou met haar leden van belang kunnen zijn voor studenten die extra aandacht of begeleiding nodig hebben. Maar het moet niet een ‘opa vertelt’ worden. Daarnaast zou aandacht voor de lectoraten en de verbinding met het onderwijs versterkt kunnen worden. Vooral interdisciplinair.
Tenslotte: ik werk er niet meer, maar als ik er zo over praat heb ik wel een warm gevoel bij de hogeschool en wat ik er al die jaren voor heb mogen doen.
Na dit interview laat Ben mij zijn indrukwekkende verzameling schrijfmachines zien, zet de jukebox aan en leidt me rond door het gebouw dat ooit de Huishoudschool ofwel de Academie De Laan was. Jaloers nam ik afscheid. Daar had ik ook wel willen wonen.
